കുഞ്ഞിനെ* *മറക്കാൻ* *ഒരു* *അമ്മയ്ക്കും* *സാധിക്കില്ല*?!
കോഴിക്കോട് ജില്ലയിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു വാർത്ത കേരളസമൂഹത്തെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതാണ്. നാല് മാസം മുമ്പ് അമ്മത്തൊട്ടിലിൽ ഏൽപ്പിച്ച കുഞ്ഞിനെ തിരികെ വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഒരു അമ്മ കലക്ടറേറ്റിലെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിലെ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളും സാമൂഹിക സമ്മർദങ്ങളും മറ്റ് പ്രയാസങ്ങളും കാരണമായി അന്ന് എടുത്ത തീരുമാനമാണ് കുഞ്ഞിനെ അമ്മത്തൊട്ടിലിൽ ഏൽപ്പിക്കുക എന്നത്. എന്നാൽ മാസങ്ങൾക്കിപ്പുറം ആ അമ്മയുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും തന്റെ കുഞ്ഞിലേക്കാണ് മടങ്ങിച്ചെന്നിരിക്കുന്നത്.
വാർത്തകളിൽ വന്ന വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഈ സ്ത്രീയ്ക്ക് ഒരു കുടുംബവും കുട്ടികളുമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് അവർ മറ്റൊരു ബന്ധത്തിലേക്ക് പോയി. ആ ബന്ധത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. എന്നാൽ കുഞ്ഞിന്റെ പിതാവെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന വ്യക്തി പിന്നീട് അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയി. ജോലിയോ സ്ഥിരവരുമാനമോ ഇല്ലാതെ കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലായ അവർ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുപോലും ചിന്തിച്ചിരുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
അത്തരം സാഹചര്യത്തിലാണ് പ്രസവിച്ച് എട്ടാം ദിവസം കുഞ്ഞിനെ അമ്മത്തൊട്ടിലിൽ ഏൽപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ അറുപത് ദിവസം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ കുഞ്ഞിനെ തിരികെ വേണമെന്ന അപേക്ഷയുമായി അവർ വീണ്ടും അധികാരികളെ സമീപിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ഇനി നിയമാനുസൃതമായ നടപടികളാണ് നടക്കേണ്ടത്. കുഞ്ഞിന്റെ ജൈവമാതാവ് ഇവർ തന്നെയാണോ എന്ന് ഡി.എൻ.എ പരിശോധനയിലൂടെ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതോടൊപ്പം കുഞ്ഞിനെ സുരക്ഷിതമായി വളർത്താനുള്ള സാഹചര്യം അമ്മയ്ക്കുണ്ടോ എന്നതും ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികൾ അന്വേഷിച്ച് റിപ്പോർട്ട് നൽകേണ്ടതുണ്ട്.
എന്നാൽ ഈ വാർത്തയെ വെറും നിയമത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണാനാവില്ല. ഇവിടെ സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയമാണ്.
ഒരു അമ്മയ്ക്ക് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മറക്കാൻ സാധിക്കുമോ?
ജീവിതത്തിലെ ഏത് സാഹചര്യത്തിലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തിൽ ചുമന്ന അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഓർമ്മകൾ മായുന്നില്ല. ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അമ്മയും കുഞ്ഞും തമ്മിൽ ഒരു ആത്മബന്ധം രൂപപ്പെടുന്നു. ആ ബന്ധം രേഖകളോ നിയമങ്ങളോ കൊണ്ടു മാത്രം അളക്കാനാവുന്നതല്ല.
ഗർഭച്ഛിദ്രത്തിന്റെ അനുഭവത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ നിരവധി സ്ത്രീകൾ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും അതിന്റെ വേദന മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതായി അനുഭവങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. പുറത്തു പറയാതിരുന്നാലും, ജനിക്കാതെ പോയ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ പല അമ്മമാരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കാറുണ്ട്.
അപ്പോൾ സ്വന്തം ഉദരത്തിൽ വളർന്ന് ജനിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ ഒരു അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ മാഞ്ഞുപോകും?
അമ്മത്തൊട്ടിലിൽ കുഞ്ഞിനെ ഏൽപ്പിച്ച നിമിഷം മുതൽ ഓരോ ദിവസവും ആ അമ്മ തന്റെ തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. “എന്റെ കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും? എങ്ങനെയായിരിക്കും? സുരക്ഷിതമായിരിക്കുമോ?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നിട്ടുണ്ടാകാം.
അതാണ് *മാതൃത്വം* .
അതുകൊണ്ടാണ് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു അമ്മ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ തേടി എത്തുന്നത്.
ഈ സംഭവത്തിൽ നാം കുറ്റപ്പെടുത്തലിനേക്കാൾ പഠിക്കേണ്ടത് പാഠങ്ങളാണ്.
കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ മറന്ന് ബന്ധങ്ങൾ സങ്കീർണമാകുമ്പോൾ, അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നത് പലപ്പോഴും സ്ത്രീകൾക്കും കുട്ടികൾക്കുമാണ്.
താൽക്കാലിക വികാരങ്ങളുടെയും വാഗ്ദാനങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന പ്രതിസന്ധികളിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം.
നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ കുട്ടികളില്ലാത്ത നിരവധി ദമ്പതികൾ ഉണ്ട്. ഒരു കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി അവർ വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരിക്കുകയും ചികിത്സകൾ തേടുകയും ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിക്കും സാന്നിധ്യത്തിനും വേണ്ടി അവർ സഹിക്കുന്ന വേദനയും കാത്തിരിപ്പും സമൂഹം കാണേണ്ടതുണ്ട്.
അതേസമയം, മറുവശത്ത് ആസൂത്രണം ചെയ്യാത്ത ഗർഭധാരണങ്ങൾ വർധിക്കുന്നതായും, അവയിൽ പലതും ഗർഭച്ഛിദ്രത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നതായും വിവിധ റിപ്പോർട്ടുകളും സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ആരോഗ്യപരമായോ നിയമപരമായോ മാത്രം കാണേണ്ട വിഷയമല്ല; മനുഷ്യജീവന്റെ മൂല്യത്തെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെയും സ്പർശിക്കുന്ന വിഷയമാണ്.
മനുഷ്യജീവനെ സ്നേഹിക്കുവാനും, ആദരിക്കുവാനും, സംരക്ഷിക്കുവാനുമുള്ള പരിശീലനം വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ വീടുകളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കണം.
ഓരോ കുഞ്ഞും വിലപ്പെട്ടതാണെന്നും ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം.
ജീവിതത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ആദ്യം കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്നത്.
ഈ വിഷയത്തിൽ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതുണ്ട്. കുഞ്ഞിനെ തിരികെ തേടി വന്ന അമ്മയെ അഭിനന്ദിക്കണം.
കാരണം പ്രതിസന്ധിയുടെ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഗർഭച്ഛിദ്രം നടത്തിയില്ല. കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അപകടത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തില്ല. അമ്മത്തൊട്ടിൽ എന്ന സുരക്ഷിത സംവിധാനത്തെ ആശ്രയിച്ചു. പിന്നീട് സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ തിരികെ വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് മുന്നോട്ടുവന്നു.
അതുകൊണ്ട് കുടുംബക്ഷേമ വകുപ്പും വനിതാ-ശിശു വികസന വകുപ്പും ഇത്തരം യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഗൗരവമായി പഠിക്കണം. പ്രതിസന്ധിയിലായ ഗർഭിണികൾക്ക് കൗൺസലിംഗ്, സുരക്ഷിത താമസം, സാമ്പത്തിക സഹായം, നിയമസഹായം, തൊഴിൽ പരിശീലനം, കുഞ്ഞിനെ വളർത്തുന്നതിനുള്ള പിന്തുണ എന്നിവ നൽകുന്ന പ്രത്യേക പദ്ധതികൾ ആരംഭിക്കണം.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ സംരക്ഷിക്കുകയും, പ്രതിസന്ധിയിലായ അമ്മമാർക്ക് പ്രത്യാശ നൽകുകയും ചെയ്യുക എന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളും മത-സാമുദായിക സംഘടനകളും സാമൂഹ്യസേവന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കൈകോർക്കേണ്ട സമയമാണിത്.
ഒരു അമ്മയ്ക്ക് കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാതിരിക്കുകയും, ഒരു കുഞ്ഞിനും ജീവിക്കാനുള്ള അവസരം നിഷേധിക്കപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹമാണ് നമുക്ക് നിർമ്മിക്കേണ്ടത്.
ഈ സംഭവം മാതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചും പിതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചും കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചും വീണ്ടും ചിന്തിക്കാൻ നമ്മെ *പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു* .
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജനനം ഒരു യാദൃശ്ചിക സംഭവമല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്.
വിശുദ്ധ ബൈബിൾ പറയുന്നു:
“അവിടുന്നാണ് എന്റെ അന്തരംഗത്തിന് രൂപം നൽകിയത്; എന്റെ അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ അവിടുന്ന് എന്നെ മെനഞ്ഞു. ഞാൻ അങ്ങയെ സ്തുതിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, അങ്ങ് എന്നെ വിസ്മയനീയമായി സൃഷ്ടിച്ചു.”
(സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 139:13-14)
വീണ്ടും തിരുവചനം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:
“എനിക്ക് രൂപം ലഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പേ അവിടുത്തെ കണ്ണുകൾ എന്നെ കണ്ടു.”
(സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 139:16)
ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിലും കരുതലിലും ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഈ വചനങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഓരോ കുഞ്ഞും വിലപ്പെട്ടതാണ്; ഓരോ ജീവനും ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുത സൃഷ്ടിയാണ്.
അതുപോലെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് മക്കളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും ദൈവം ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ ദൗത്യമാണ്. മാതൃത്വവും പിതൃത്വവും അവകാശങ്ങൾ മാത്രമല്ല; വലിയ ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്.
കോഴിക്കോട് സംഭവം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ്: പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടായാലും ജീവനെ സംരക്ഷിക്കണം; അമ്മമാരെ കൈപിടിച്ചുയർത്തണം; കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാനും വളരാനും അവസരം നൽകണം.
ഈ അമ്മയുടെ അപേക്ഷയ്ക്ക് എന്ത് നിയമപരമായ മറുപടിയാണ് ലഭിക്കുക എന്നത് ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികൾ തീരുമാനിക്കട്ടെ. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്:
ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനുള്ള സ്ഥാനം ഒരിക്കലും ശൂന്യമാകുന്നില്ല.
അമ്മയുടെ സ്നേഹം കാലത്തിനും സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അതീതമാണ്.
ഓരോ കുഞ്ഞും ദൈവത്തിന്റെ സമ്മാനമാണ്. ഓരോ ജീവനും ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുത സൃഷ്ടിയാണ്.
*സാബുജോസ്*
എറണാകുളം
9446329343
