“കുഞ്ഞിന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും ആരോഗ്യകരമായിരുന്നു, ന്യൂനതകളോ ജനിതക തകരാറുകളോ ഇല്ല.”

പ്രിയമുള്ളവരേ, എന്റെ പേര് പൗളിന. എനിക്ക് മുപ്പത്തിയൊന്ന് വയസ്സായി. ഞാൻ വിവാഹിതയായിട്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി. എന്റെ ഭർത്താവ് മാർക്കിന് മുപ്പത്തിയാറ് വയസ്സായി. ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പെൺമക്കളുണ്ട്: കരോലിൻ (പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ്), വെറോണിക്ക (ഏഴ് വയസ്സ്). ഞങ്ങളുടെ മൂന്നാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ (ഡൊമിനിക്ക) ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വഹിക്കുന്നു.

ഞാൻ ഗർഭിണിയായപ്പോൾ, ഒരു ചർമ്മരോഗത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ച് എന്നെ ചികിത്സിച്ചു. ഈ ചികിത്സയ്ക്ക് ആറ് മാസത്തിനുശേഷവും ഈ മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചതിനാൽ എനിക്ക് ഗർഭിണിയാകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി. ഞാൻ പരിശോധിച്ച ഡോക്ടർമാരുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും അഭിപ്രായത്തിൽ, ഞാൻ കഴിച്ച മരുന്നിന് ശക്തമായ ടെരാറ്റോജെനിക് ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതായത്, അത് ഭ്രൂണത്തിന്റെ വികാസത്തിന് വളരെ ദോഷകരമായിരുന്നു. ഇത് അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ട്, സ്വാഭാവിക കുടുംബാസൂത്രണം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഞാനും എന്റെ ഭർത്താവും വളരെ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു. എന്നാൽ താമസസ്ഥലം മാറ്റം, അതിനോടൊപ്പമുള്ള സമ്മർദ്ദം എന്നിവ എന്റെ ആർത്തവചക്രം ചാർട്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരു തെറ്റ് വരുത്തി, ഞാൻ ഗർഭിണിയായി.

ആദ്യം എനിക്ക് ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് സാധ്യമല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതി. വളരെ ഭയത്തോടുകൂടിയാണ് ഞാൻ ഡോക്ടറെ സന്ദർശിച്ചത്. പരിശോധനക്ക് ശേഷം ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാൻ എനിക്ക് സാധ്യതയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എങ്ങിനെയെങ്കിലും എന്നെ സഹായിക്കണമെന്നു ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് അപേക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോഗനിർണയം അതിശക്തമായിരുന്നു: “ഈ മരുന്നിന് നൂറു ശതമാനം ടെരാറ്റോജെനിക് ഫലങ്ങളുണ്ട്. കുട്ടി ആരോഗ്യത്തോടെ ജനിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല. ഇത് ഗുരുതരമായ സെറിബ്രൽ പാൾസി, ഹൈഡ്രോസെഫാലസ്, ഗ്രോസ് മാൽഫോർമേഷൻ, ഡൗൺ സിൻഡ്രോം എന്നിവ ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്…” (മരുന്നിനൊപ്പമുള്ള ലഘുലേഖയിലും അവ വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.) എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഈ അവസ്ഥകളെല്ലാം ഒരേസമയം പ്രത്യക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു വ്യക്തമായ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. എന്തു വിലകൊടുത്തും എന്നെ സഹായിക്കണമെന്നു ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് കേണപേക്ഷിച്ചു. ഒടുവിൽ, എന്റെ കരച്ചിലിനും ശേഷം, ഒരു പരിഹാരമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ദയയോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. എന്നെ അതിലൂടെ രക്ഷിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്റെ കാര്യത്തിൽ മെഡിക്കൽ നടപടിക്രമം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതായിരിക്കില്ല. ഒരു ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ഗർഭഛിദ്രം എന്ന പ്രതിവിധി അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു – എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലുക! എനിക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടത്തിനു കുറച്ചു സമയം നൽകണമെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് അപേക്ഷിച്ചു. ഒട്ടും സമയമില്ലെന്നും ചിന്തിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലെന്നും അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി, കാരണം കാലതാമസം കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയേയുള്ളൂ. ഞാൻ എന്ത് തീരുമാനമെടുത്താലും, മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തിരിച്ചെത്താൻ അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു.

തകർന്ന മനസ്സുമായി കണ്ണീരോടെ ഞാൻ യാത്ര തിരിച്ചു . ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചു. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേട്ടപ്പോൾ, തൽക്കാലം ഒന്നും പറയാനില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു; എനിക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ കുറച്ചു സമയം വേണമെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അതിനു സമ്മതിച്ചു. അത്തരമൊരു നിമിഷത്തിൽ എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നോട് കാണിച്ച മനോഭാവത്തിന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം, ഞാൻ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയും!

പിറ്റേന്ന് എന്റെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു, ദൈവമാണ് നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ തന്നത്, നമുക്ക് അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ ഈ കാര്യം ദൈവത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച് കാത്തിരിക്കണം. പക്ഷെ, അത് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. മറ്റേതെങ്കിലും രോഗമായിരിക്കണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞങ്ങൾ മറ്റ് ഡോക്ടർമാരെ സമീപിച്ചു, പക്ഷേ ഓരോ സാഹചര്യത്തിലും ഞങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ പ്രഹരം ലഭിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ ഈ കുഞ്ഞ് ജനിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, അത് ഒരു സസ്യമായിരിക്കും, ഒരു മനുഷ്യനല്ല. ഇതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ? ഈ രീതിയിൽ തീരുമാനമെടുത്താൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും വിവാഹജീവിതത്തെയും നശിപ്പിക്കും.” അവർ നിർദ്ദേശിച്ചു.

എവിടെയാണ് അടിക്കേണ്ടതെന്ന് സാത്താന് നല്ലതുപോലെ അറിയാമായിരുന്നു – ഏറ്റവും ആർദ്രമായ സ്ഥലങ്ങളിലാണ് അവൻ ആക്രമണം നടത്തിയത്. ഞാൻ വളരെ കഠിനമായി പോരാടി നേടിയ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവും കുടുംബ ജീവിതവും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയാണോ? ഇത് സംഭവിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കുകയില്ല! ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം? കൊല്ലണോ? എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലണോ? എന്റെ തലയിൽ ചിന്തകളുടെ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു. ചിന്തിക്കാൻ സമയം ആവശ്യമായി വന്നപ്പോൾ, ജോലിയിൽ നിന്ന് അവധി ഉറപ്പാക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി. അദ്ദേഹം ഫോമിൽ ഒപ്പിടാൻ വിസമ്മതിച്ചു. മോണിറ്ററിൽ എനിക്ക് അൾട്രാസൗണ്ട് കാണിച്ചുതന്നു. എന്റെ ഗർഭാശയ സഞ്ചിയുടെ വളർച്ച നിലച്ചതായി ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. മറ്റൊരു പ്രഹരം! എനിക്ക് ഉടൻ തന്നെ ഗർഭം അലസൽ സംഭവിക്കുമെന്നോ ഗർഭഛിദ്രം ആവശ്യമായി വരുമെന്നോ അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹം എനിക്ക് ഒരു പ്രസവ കാർഡ് നൽകാനും വിസമ്മതിച്ചു. ഞാൻ മറ്റ് നിരവധി ഡോക്ടർമാരെ സന്ദർശിച്ചു; അവരിൽ ആർക്കും എന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

എങ്കിലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ടില്ല. ഭർത്താവിനോടും കുട്ടികളോടും ഒപ്പം കുറച്ചു ദിവസം കടൽത്തീരത്ത് പോകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ ഡോക്ടർ എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു, കാരണം – അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതുപോലെ – ആ ആഴ്ച തന്നെ അദ്ദേഹം ഗർഭാശയം ചുരണ്ടി അതിലെ വസ്തുക്കൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ രണ്ട് ദിവസം കൂടി കാത്തിരുന്നു, തുടർന്ന്, അപകടസാധ്യത സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത്, ഞാൻ എന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ അവധിക്കാലം ആസ്വദിക്കാൻ കടൽത്തീരത്തേക്ക് പോയി. എന്നാൽ, അത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള സമയമായിരുന്നില്ല. എന്റെ ഭർത്താവും ഞാനും നിരന്തരം വഴക്കിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഡോക്ടർമാർ സത്യമാണ് പറയുന്നതെന്ന് ഞങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ സാത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കാം. എനിക്ക് എന്റെ ഭർത്താവിനെയും കുടുംബത്തെയും നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം” എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു. “ഇനിയും സമയമുണ്ട്,” ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. ” ഇനി എട്ടാമത്തെ ആഴ്ച മാത്രമേയുള്ളൂ. നിയമം ഇപ്പോഴും അത് അനുവദിക്കുന്നു.”

ഒരു രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ, പുലർച്ചെ, ഞാൻ ഒരു തലയോട്ടി സ്വപ്നം കണ്ടു. ദുഷ്ടാത്മാക്കൾ എന്നെ ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെത്തന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ കർത്താവിന്റെ പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. “അങ്ങയുടെ തിരുമനസ്സ് സ്വർഗ്ഗത്തിലെപ്പോലെ ഭൂമിയിലുമാകട്ടെ” എന്ന വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വന്നപ്പോൾ ദുഷ്ടാത്മാക്കൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. ഞാൻ ഭയന്ന് വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചു ഉണർന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി എന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

എനിക്ക് അത് ശക്തവും വ്യക്തവുമായ ഒരു അടയാളമായിരുന്നു. ദൈവഹിതം ചെയ്യാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചപ്പോൾ, ദുരാത്മാക്കൾ ഓടിപ്പോയി. എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞു എന്റെ സ്വത്തല്ല. അതിന് ജീവൻ നൽകിയത് ഞാനല്ല, അതിനാൽ എനിക്ക് ഈ ജീവിതത്തിന് അവകാശമില്ല. അതിന്റെ അമ്മ എന്ന നിലയിൽ, അതിനോടുള്ള എന്റെ കടമകൾ നിർവ്വഹിക്കുക എന്നതുമാത്രമാണ് എന്റെ ദൗത്യം. അന്നുമുതൽ, ഗർഭഛിദ്രത്തിന്റെ സാധ്യത പരിഗണിക്കുന്നത് ഞാൻ നിർത്തി; പകരം, ‘അവിടുത്തെ’ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റാനുള്ള ശക്തി നൽകണമേയെന്നു ഞാൻ ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിച്ചു – മാനുഷികമായി പറഞ്ഞാൽ, അത് ചെയ്യാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് തോന്നിയാലും, കാരണം, എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരു അംഗവൈകല്യമുള്ള കുട്ടിയെ പരിപാലിക്കേണ്ടിവരുമെന്നതിനാൽ.

വൈദ്യപരിശോധനയ്ക്കുള്ള ദിവസം വന്നെത്തി. ക്ലിനിക്കിലേക്കുള്ള യാത്രാമധ്യേ, പരിശോധനകളിൽ വരുന്നതെന്തും സ്വീകരിക്കാൻ ദൈവം ഞങ്ങളെ സഹായിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഞാനും ഭർത്താവും പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അത്ഭുതം സംഭവിച്ചത്! പരിശോധനകൾ നടത്തിയ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു, “ജനിതക തകരാറിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവുമില്ല, കുഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായും ആരോഗ്യവതിയായി കാണപ്പെടുന്നു.” ഞങ്ങൾ സന്തോഷിച്ചു. എന്നാൽ ഇത് ആദ്യ റൗണ്ട് പരിശോധനകൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഗർഭാവസ്ഥയുടെ ഇരുപതാം ആഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ പരിശോധനകൾ നടത്തേണ്ടിവരും; അതിനാൽ വീണ്ടും അനിശ്ചിതത്വം തുടർന്നു.

ഈ കാത്തിരിപ്പിനിടയിൽ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. സെപ്റ്റംബറിൽ ഞാനും ഭർത്താവും എല്ലാ ദിവസവും ‘പരിശുദ്ധ ജപമാല’ ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. ഞങ്ങൾ ഡൊമസ്റ്റിക് ചർച്ച് കമ്മ്യൂണിറ്റിയിൽ ചേർന്നു, അവിടെ ഞങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായ ചില ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടി. ഇപ്പോൾ ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന നിരവധി ദമ്പതികളുമായി ഞങ്ങൾ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. ഞങ്ങൾ എല്ലാ ദിവസവും വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കാനും തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ യേശു ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അത്ഭുതകരമായ സമയം വന്നു. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പതിവായി മധ്യസ്ഥ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഏർപ്പെടുകയും മുഴുവൻ കുടുംബത്തെയും ദൈവത്തിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് എല്ലാ ഭാഗ്യചിഹ്നങ്ങളും, കുട്ടികളുടെ കഥകളും, മാന്ത്രികതയെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങളും ഞങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. വിശ്വാസം നിറഞ്ഞ അവിശ്വസനീയമായ സമാധാനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ വാഴുന്നു.

അടുത്ത റൗണ്ട് ടെസ്റ്റുകൾക്കായി നഗരത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, എനിക്ക് ഭയമുണ്ടായിരുന്നു. ടെസ്റ്റുകൾ പൂർത്തിയായി – ഫലം വന്നപ്പോൾ അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു. മറ്റൊരു അത്ഭുതം! “കുഞ്ഞിന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും ആരോഗ്യകരമായിരുന്നു, ന്യൂനതകളോ ജനിതക തകരാറുകളോ ഇല്ല.” ദൈവമേ അങ്ങേക്ക് സ്തുതി!

ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലുള്ളത് ഇനിയും ഒരു നീണ്ട യാത്രയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് പൂർണ്ണമായ ഒരു മാനസാന്തരത്തിനുള്ള കൃപയ്ക്കായി ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന് അസാധ്യമായി ഒന്നുമില്ല, “ദൈവമേ എല്ലാറ്റിനും അങ്ങേക്ക് മഹത്വം! എന്റെ ഭർത്താവിനും, ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്കും, എനിക്കും വേണ്ടി ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ യാചിക്കുന്നു.

( 2025 സെപ്തംബർ 15 -നു ലവ് വൺ അനദർ! എന്ന കത്തോലിക്കാ മാസികയിൽ വന്ന സാക്ഷ്യം )

Marian Vibes, Catholic News Portal